Gerdien en haar Stafoord Lola
Alle Hondenverhalen,  In Dierbare Herinnering

Lootje, mijn kadootje

Gerdien vertelt over haar Stafford Lola

In november 1998 kwam er een pupje bij ons wonen. Een zwart hummeltje met een wijze blik. Half Stafford, half Border Collie. Haar moeder een Engelse Stafford, haar vader een Border Collie. We waren toen zoals ze dat noemen, een jong gezin, met een dochtertje van een half jaar oud. Een naam voor onze dochter was snel verzonnen maar voor de pup liep het bijna uit op een scheiding. Van alles heeft de revue gepasseerd, waarop we uiteindelijk hebben besloten ieder een naam op een papiertje te schrijven en in de hoed te doen. Nog net niet de notaris, maar een goede vriend heeft de naam Lola uit de hoed getrokken. Ik had verloren… Maar al snel raakte ik er aan gewend en achteraf is het een heel goede naam gebleken. Zwarte Lola, Loepie, Lootje m’n kadootje (ik heb haar op mijn verjaardag gekregen) en los van al deze verbasteringen een goede roepnaam. Ook voor onze dochter die leerde praten was ‘Oa’ snel gezegd. Lola, wat een geweldig lief diertje. Ze leerde heel snel, was altijd opgewekt en een genot om om je heen te hebben.  Ze ging ook altijd met ons mee en iedereen die haar leerde kennen, was gelijk verkocht.

Ze groeide op tot een fantastische hond. Ik weet bijna niet waar ik beginnen moet, we hebben zoveel mooie herinneringen aan haar! Wandelen was altijd een feestje. Ze liep nooit weg, zocht nooit de confrontatie met andere honden, wilde altijd spelen en vooral, wilde altijd leren. Een commando of ‘kunstje’ was snel geleerd. Ze kon zelfs plassen op commando. Dit is zo gekomen omdat ze door haar enthousiasme dat wel eens vergat te doen en de gele plekken in ons gazon in aantal toe begon te nemen. Nu is wandelen op Terschelling al een genot maar met haar erbij helemaal. Als ik met mijn toen nog jonge dochter bloempjes ging plukken, ging Lola op haar manier ook meedoen wat mijn dochter wel eens niet leuk vond want ja, die bloempjes bleven niet heel natuurlijk… En ook eendjes voeren, liep wel eens uit op een fiasco omdat Lola in het water sprong en het brood voor hun snavels wegkaapte. Maar wat waren ze dol op elkaar! Men zegt wel dat je nooit een hond alleen bij een kind moet laten, maar bij ons was het juist andersom. Lola heeft nog nooit, maar dan echt nog nóóít onze dochter iets aangedaan. Ook niet als ze werd aangekleed met poppenkleertjes of met stoepkrijt werd bewerkt. Lola had haar eigen strategie bedacht als ze er genoeg van had: gewoon een lik midden in het gezicht geven, waarop onze dochter haar hoofd wegdraaide en Lola haar kans schoon zag om te ontsnappen.

Lola en onze dochter hebben veel tijd met elkaar doorgebracht. Helaas is het bij een kind gebleven waardoor Lola meer een zus voor onze dochter werd. Ze scheelden ook maar een half jaartje en als ik het overnieuw mocht doen, deed ik het zo weer, een jong kind en puppy tegelijk. Maar ja, nu had ik ook wel mazzel dat ze allebei heel makkelijk waren.

Lola Stafford Mix van Gerdien
Ik neem nu even een sprongetje naar de laatste paar jaren van Lola’s leven. In de tussentijd heeft ze een nestje gehad met maar liefs 7 gezonde ‘halve’ Stafford pups. En omdat we ervan overtuigd waren dat onze Lola zo uniek was, wilde wij een hondje houden zodat we altijd een Lola zouden hebben. We zijn op de kleur van de pup afgegaan maar dat was dan ook de enigste overeenkomst die ze hadden. Maar daar vertel ik later nog wel over…  Lola was een erg toegewijde moeder. Toen de pups een paar dagen oud waren is Lola op een wandeling ’s avonds laat door een hond gebeten in haar bil. Pas bij thuiskomst zag ik dat het een behoorlijke winkelhaak was en hechten was noodzakelijk. We konden gelijk bij de dierenarts terecht gelukkig, maar ze kon natuurlijk niet onder narcose. Ze werd op de behandeltafel vastgebonden en zelfs toen lag ze te kwispelen. Ik heb het er zelfs nu nog moeilijk mee merk ik nu… Het was geen prettig gezicht. Geen krimp gaf ze en bij thuiskomst dook ze gelijk de werpkist in en werd belaagd door de ukjes. Eigenlijk moest ze een kap om om te voorkomen dat ze aan de wond zou gaan zitten maar ook dit kon natuurlijk niet. En de blinde pups kropen over haar heen dus ook over de wond. Het heeft wel een smet geworpen op de pret, maar ik denk dat ik het erger vond dan Lola zelf. De hechting heeft niet lang gezeten raden jullie vast wel.

Na 7 weken was de tijd daar om de pups met hun nieuwe baasjes mee te geven. Zo moeilijk als het was om een naam voor Lola te verzinnen, zo makkelijk was het voor de pup die we gingen houden. Dinges. De nieuwe baasjes hadden ook namen verzonnen en als we dan de desbetreffende naam van de pup wilde zeggen, zeiden we vaak eerst dinges, hoe heet die ook alweer.. Lola en Dinges. Vanaf nu voor altijd samen.

Naast ons huis hebben wij een grote tuin zonder poespas zodat er kinderen en honden naar hartenlief konden spelen. Deze grenst aan een voetpad, op de route naar het dorp en voor de jeugd ook naar de basisscholen. Menig kind wist wie Lola was, want er moest altijd even met haar gespeeld worden. Ik ben benieuwd hoeveel kinderen er te laat op school zijn gekomen daardoor. Als ze haar riepen, kwam ze met de bal in haar bek naar het hek en gaf deze dan af aan het kind. Deze wierp de bal weg en Lola ging de bal weer halen. Of het nou één kind was of de hele klas, Lola rende wel. Ook menig volwassen voorbijganger mocht met haar spelen. Ze gaf de bal altijd keurig aan. Ik heb zelfs eens een badgast horen zeggen; even kijken of die leuke hond van vorig jaar weer in de tuin zit. Dan groei je toch van trots!

En trots was ik, altijd. Ze was m’n alles. Mijn maatje. Mijn Loepie. Aan alles komt een einde en zo ook aan het leven van, voor mij, de liefste hond ter wereld. Dat ik haar ooit voorgoed moest gaan missen wist ik van te voren en dat dat onwijs pijn zou gaan doen ook. Ik heb in het jaar 2000 drie weken in het ziekenhuis moeten verblijven en heel gek, maar van alles miste ik haar het meest. En ook tijdens de verbouwing van ons huis is ze een maand bij mijn ouders geweest. Ik voelde mij niet compleet. Gelukkig heeft ze heel mooi oud kunnen worden, wel bijna 16 jaar! Vier dagen voor haar overlijden werd ze ziek. Lever- en nierfalen hebben haar de das om gedaan. Wat had ze een pijn maar wat bleef ze sterk. Wij hebben de beslissing voor haar genomen, haar lijfje was op. Ze laat een grote leegte achter die, nu bijna twee jaar gelden, nog steeds niet opgevuld kan worden. Niet door Dinges en ook niet door de twee andere honden die ik rijk ben. Niet dat ik niet van ze hou, maar omdat er gewoon simpelweg geen Lola meer is. Maar herinneringen zijn blijvend en zo ook het plekje in mijn hart wat ze ooit heeft veroverd.

Pause the memories - Lola

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *