Roosje en haar baasje
Adoptiehonden,  Alle Hondenverhalen,  Hondenlevens,  In Dierbare Herinnering

Prinses Roosje

Geschreven door Margret

Snel na het werk even boodschappen doen bij de supermarkt. Wanneer ik parkeer zie ik een klein wit hondje lopen. Vreemd, het loopt los. Even vragen aan de dame aan de kassa. “Ja klopt”, zegt ze. Vanochtend is het op het parkeerterrein uit een kleine blauwe auto gegooid. Niet te geloven! We hebben geprobeerd haar te lokken met worstjes, maar we krijgen haar niet te pakken. Dierenambulance is gebeld maar komt niet. Oh jee dat tref ik weer. Te veel verkeer hier, dat kan niet goed gaan. Gelukkig komt op dat moment een collega aan. We gaan haar “redden”.

Het hondje loopt angstig overal doorheen. Paniek in de ogen. Voorzichtig doch dwingend loodsen we haar naar een veilige hoek. Moe en bang mag ik haar voorzichtig pakken. Ik sla mijn spijkerjasje om haar heen. Pffff, gelukt. Ik mijn armen heb ik een bang, vies, mager en min of meer misvormd hoopje hond vast. Dierenambulance wil nu wel komen. Ik ga in de auto wachten met haar. Ik hou haar dicht tegen me aan, kroel met haar en samen wachten we. Er komt een zomerse onweersbui over. Ze is zo bang dat ze bijna in me wil kruipen. Mijn hersens draaien inmiddels overuren. Wat moet ik doen!? Thuis wachten al drie andere honden en twee mislukte parkietjes. En een gezin natuurlijk. Volle bak eigenlijk.

Ambulance komt, het is al bijna avond. Ik heb een steen op mijn maag, maar geef haar mee. Vraag die dame het hemd van het lijf. Ze gaat naar het asiel. Ik voel me rot. De volgende dag race ik, als klaar ben met werken, naar het asiel. Met worstjes. Ik meld mezelf en zoek haar. Ze ligt in een hoekje in een mandje. Ik roep haar, “Prinses!”. Ik weet zo snel geen andere naam. Ze kijkt op en ik krijg een zeehondachtig blafje als herkenning. Samen brengen we de middag door. Ze is zeker al een dametje op leeftijd. Haar kaakje staat scheef, tandjes zijn verrot, vachtje is vies en vol klitten. Ik voel her en der ook wat gezwelletjes. Ze is mager. Ik vraag naar de gebruikelijke gang van zaken en hoor dat een eigenaar haar tot twee weken na binnenkomst op kan halen. God, dat beestje mag toch niet terug naar zo’n eigenaar? Ik druip weer af naar huis. Verstandig hè!!!

Dikke tranen zitten al van binnen en later boven mijn bord. Vrouwtje verdrietig, mannetje ook niet blij. Die zegt, “Ga haar alsjeblieft halen. We zien wel hoe het gaat”.  Yes!!!  Niet slapen. De volgende ochtend bel ik het asiel wakker. Ik kom haar halen. “Ja, dat wist ik wel”, zei die dame van het asiel. Het stond denk ik op mijn voorhoofd geschreven.  Na het werk hijs ik oma in de auto, die moet haar vast houden. Ik loop naar haar hok. Leeg! Paniek! “Ze is buiten”, wordt er gezegd. Gelukkig…

Roosje bij haar nieuwe gezinIk roep weer Prinses en word luid begroet met haar zeehondenblafje. Ik ga terug om een en ander in orde te maken en hoor haar huilen.  Ik kom, Prinses! Het lijkt wel een scène uit een liefdesfilm. Ze is moeilijk op leeftijd te schatten gezien haar toestand. Misschien 12/13/14 jaar en heeft een hoop zorg nodig. Dat gaat goed komen. Zielsgelukkig lopen we samen naar buiten. Deze prinses gaat het goed krijgen en zal nooit meer bang hoeven zijn. Ze verdient het beste. Thuis wordt ze rustig snuffelend begroet door de andere honden. Ze durft niet naar binnen. Nooit binnen geweest? Oké, we doen het op jouw tempo. Samen zitten we buiten op een kussen naast elkaar met de ander honden. Tegen de avond lok ik haar naar binnen met lekker eten. Angstig komt ze achter mij aan. Neem haar mee door het huis. Laat haar mandje zien. Dit kent ze helemaal niet.

Er volgen dagen van wennen, ontdekken, knuffelen en voorzichtig iets van haar vachtje proberen te maken. Er komt een superlief wit hondje onderuit.  Haar naam wordt Roosje. Ze heeft veel mankementen maar geniet van alle aandacht en knuffels. Baasje is stilletjes ook helemaal in love. Het gaat goed. Ze heeft zelfs op haar manier speelmomentjes met de andere honden, waarbij ze haar zeehondenblafje laat horen. Dit is een overblijfsel van nooit behandelde keelontstekingen. En sabbelen aan een kluif, ook iets dat ze nooit eerder heeft gedaan.

Wij vragen ons nog steeds af, hoe “mensen” haar zo hebben kunnen behandelen. Ze wordt een paar keer geholpen aan haar gezwelletjes. Verschrikkelijk, maar nu kan de huid nog gesloten worden. Het gaat allemaal goed. We merken wel dat ze echt ouder gaat worden. We doen ons best voor haar. Dan krijgt ze op een nacht een hersenbloeding. We racen naar de dierenarts, maar die kan niets meer doen. Dikke tranen. Wat een verdriet. Ze krijgt een mooi afscheid, maar liever hadden we haar nog lang bij ons gehad.

Hoe oud ze was? We hebben geen idee. Blij zijn we wel dat we haar nog een mooie tijd hebben kunnen geven. Ze was niet ons eerste asielhondje en haar plaatsje is inmiddels weer gevuld door een andere zieke, maar happy hond.

Ga zeker voor een oudere asiel- en/of buitenlandse hond. Je doet er zoveel goeds mee en krijgt er zoveel voor terug. Ons huisje is weer vol.

Adoptiehondje Roosje met haar nieuwe vriendjes
Roosje met haar nieuwe vriendjes

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *