Sheltie Galynn
In Dierbare Herinnering

Ode aan Galynn

Nienke vertelt over haar Sheltie Galynn.

Soms lijkt het wel of honden die onverwacht op je pad komen, later de meest bijzondere honden in je leven worden. Sheltie Galynn was er zo eentje. Ze kwam op mijn pad toen ik afscheid had moeten nemen van onze eerste hond, Samojeed Fellow. Op het moment dat ik besefte dat ik gewoon niet zonder hond kon en de negen maanden dat ik hondloos wachten moest op de volgende Samojeed veel te lang zouden duren,  wandelde ze ons leven binnen.

Bij onze eerste echte kennismaking wou ze niets met mijn man en mij te maken hebben. Als een echte, eenkennige Sheltie vond ze ons maar eng. Wij vonden het wel een uitdaging om haar het tegendeel te bewijzen, de fokker, waar ze het eerste half jaar van haar leven woonde, had er alle vertrouwen in dat het ons zou lukken. En eigenlijk was ze na een paar dagen al helemaal gewend.

Galynn was zo’n prototype Sheltie. Uitermate gehoorzaam, eenkennig naar andere honden en mensen, gedreven en altijd volgzaam. De enige keren dat ik haar ‘kwijt’ was, was als ik omkeek en ze zo dicht tegen mijn kuiten geplakt stond dat ik haar gewoon niet zag. De enige keer dat ze echt weg was, toen ze oud was, minder zag en hoorde, liep te dromen en een verkeerde afslag nam tijdens de wandeling, sloeg de paniek bij ons ook echt toe. Gelukkig tipten wandelaars ons dat er aan de baai, doodstil, een zwart hondje zat… Wat een opluchting.

De enige keren dat ze minder goed naar ons luisterde, was als haar werkdrift het won van haar volgzaamheid. Galynn hoedde alles. Kippen, konijnen, afgedwaalde puppy’s en zeevaartschoolstudenten in uniform, die voor haar, door die gelijkheid, een kudde vormden die gehoed moest worden. We hebben twee keer een scheur in een uniformbroek niet kunnen voorkomen.

Tante Gouvernante… Kwam er een nieuwe pup in onze roedel, dan werd die door Galynn wel even opgevoed. Ze was onbetwist de roedelleider. De witjes hadden niets te vertellen. Werd er een nestje geboren dan hing ze bezorgd over de rand van de werpkist om te kijken of alles wel goed ging. Tot de pupjes zo’n vier weken waren, was ze er uitermate lief en verzorgend voor. Daarna begon ze met haar opvoeding. Alle bij ons geboren pupjes hebben behalve de vrolijke Samojedenspeelsheid ook een flinke dosis Sheltieserieusheid meegekregen.

Reiziger… Het maakte Galynn niet uit waar we naar toe gingen. Zolang ze bij ons kon zijn was het goed. Eenkennig naar mensen en honden, maar de wereld kon haar niet groot genoeg zijn. Een vreemde omgeving, hotelkamers, zomerhuisjes en eindeloze autoritten, ze vond het allemaal prachtig. Tijdens onze reizen door Scandinavië en Duitsland zat ze altijd fier rechtop achter het raampje. Soms was de reis zo lang dat haar oogjes even dichtvielen: “Slaap je Galynn?”. Keihard was ze. De laatste jaren vier keer geopereerd en na elke operatie liep ze ’s avonds gewoon weer het rondje mee. Opgeven stond niet in haar woordenboek. Zoals ze leefde, is ze gestorven, na een korte periode van aftakeling,  tijdens een autoritje over het eiland. Tussen de andere honden in, op de achterbank. Heel stilletjes, terwijl er een regenboog boven de Waddenzee stond. “Slaap je Galynn?” Haar oogjes gingen niet meer open…

Nienke met haar roedel
Nienke met haar roedel

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *