Nikos hondje geadopteerd uit Kreta
Alle Hondenverhalen,  Happy Go Lucky

Nikos, Kretenzer straatschoffie

Het verhaal van Nikos begint voor mij op Schiphol, waar ik hem op een warme dag in september 2014 ga ophalen. Maar Nikos heeft dan al een heel leven achter de rug, op Kreta, waar hij vijf jaar eerder op straat wordt geboren. Zijn moeder en broertjes en zusjes gaan elke dag bij het shelter in Gouves, in het noorden van Kreta, eten halen. Maar op een gegeven moment blijven ze weg. Het laat zich raden wat er gebeurd is: vergiftigingen van straathonden zijn op Kreta helaas aan de orde van de dag. Na een aantal weken echter, verschijnt de kleine straathond Nikos toch weer bij het shelter, in z’n eentje. Ze proberen hem te vangen om hem in veiligheid te brengen maar alle pogingen mislukken. Nikos is iedereen steeds te vlug af. Maar hij komt wel dagelijks zijn portie voer halen. Het zal echter nog een jaar duren voor ze hem kunnen vangen… Hij wordt opgenomen in het shelter, slijt zijn dagen in een hokje van twee bij twee, samen met een ander hondje en zit daar elke dag uren op een plankje dat ze voor hem getimmerd hebben, zodat hij alles in het shelter in de gaten kan houden. Niemand lijkt het kleine hondje op te vallen. Hij zal er uiteindelijk vier jaar zitten.

Marieke van Nimwegen vertelt over haar Kretenzer straathond Nikos.

Hondje Nikos nog op Kreta
Nikos nog op Kreta

Geland
Als de deuren openschuiven, stroomt de zoveelste groep passagiers met trolleys en koffers uit één van de vele aankomsthallen op Schiphol. Ze vermengen zich met de wachtende familie en vrienden. Mijn ogen zijn gericht op de trolleys, op zoek naar een transportbench met een hond. De vluchtbegeleidster ken ik niet, dus die bench is mijn enige aanknopingspunt. Volgens het informatiebord is het vliegtuig allang geland, maar de bagage laat op zich wachten en dus ook mijn nieuwe adoptiehondje Nikos.

Maar dan ineens is ie daar! De vluchtbegeleidster, een gebruinde, jonge vrouw, die op de terugreis na haar vakantie op Kreta als vrijwilligster een adoptiehondje meeneemt voor de nieuwe eigenaar, komt door de deuren met op haar trolley een transportbench. Twee honingkleurige oogjes, bang maar toch ook nieuwsgierig, gluren door de tralies naar buiten. Nikos is geland! De verleiding is groot om hem meteen uit zijn bench te bevrijden, maar de vele verhalen van buitenlandse hondjes die bij aankomst in hun nieuwe vaderland de benen nemen, weerhouden me. We gaan eerst naar huis en daar mag hij er, voor altijd, uit.

Onderweg naar huis voer ik ‘m lekkere dingen door de tralies van het deurtje van de bench. Hij kijkt ernstig en bang en er zitten diepe rimpels in zijn voorhoofd, maar het lekkers wordt dankbaar in ontvangst genomen en ik krijg op een gegeven moment zelfs een klein likje. Nu weet ik inmiddels hoeveel dat betekent. Nikos vindt mensen doodeng maar als je zijn vertrouwen een beetje hebt gewonnen, krijg je een likje van ‘m.

Thuis
Thuisgekomen gaat de bench open en Nikos en Mylee, mijn andere straathond uit Kreta, maken voor het eerst kennis. Daarna draait Nikos een grote hoop, midden in de kamer. Het zij hem vergeven! De kennismaking verloopt prima, ik voer ze samen lekkere hapjes en ondertussen wordt er druk aan elkaar gesnuffeld. Ik wist van de paar foto’s die ik van Nikos had gekregen, dat hij erg mager was en dat zijn vacht was geschoren. Maar toch schrok ik: hij was niet ‘gewoon’ mager, zoals Mylee indertijd, maar werkelijk broodmager. Je kon al zijn ribben en rugwervels tellen. Ik had het gevoel dat er meer aan de hand was dan alleen te weinig voer.
Zijn vacht was bovendien niet bepaald subtiel geschoren: het begon halverwege zijn nek en aan het puntje van zijn staart zat nog een pluim, de rest was tot dicht op zijn huid afgeschoren. Maar het ergste vond ik dat ze ook zijn snorharen hadden meegenomen… Al snel werd duidelijk dat waarschijnlijk niet alleen de warmte op Kreta de reden van de scheerbeurt was geweest: als je goed keek, zag je de vlooien door zijn gekortwiekte vacht racen…

Grieks straathondje Mylee en straathondje Nikos samen met baasje Marieke
Nikos samen met Mylee en Marieke

Vertrouwen
In de dagen die volgen, wordt duidelijk dat er inderdaad meer aan de hand is met Nikos. Door te weinig en eenzijdige beweging, loopt hij mank met een voorpoot, hij blijkt vol met wormen te zitten, waaronder een lintworm en zijn oren zijn ontzettend vies en ontstoken. Dat, inclusief de vlooien, is gelukkig goed en snel op te lossen maar wat ook duidelijk wordt, is dat Nikos mensen, maar ook vreemde honden niet vertrouwt. Hij is er doodsbang voor en is supernerveus. Na een spannende dag met nieuwe dingen plast hij ’s nachts in zijn slaap steevast in zijn mandje. Nu, na 1 ½ jaar, gebeurt dat na een spannende dag nog steeds…

Hij probeert mij wel te vertrouwen, maar het duurt een paar dagen voordat hij niet meer in elkaar duikt als ik hem wil aaien… Als die drempel genomen is, draait zijn gedrag naar mij totaal om: hij schuilt achter mij als er op straat andere mensen of honden aankomen, hij loopt de hele dag achter me aan en ik kan alles met hem doen, ook zijn oren zalven en zijn nagels knippen, iets wat hij niet bepaald leuk vindt. Maar hij gaat gewillig zitten of liggen (als er maar een beloning aan vast zit!). Hij vertrouwt het alleen niet als ik even wegga: hij zet het op een blaffen, stopt niet voordat ik weer terug ben en onderstreept het met een grote plas tegen de bank… Het voorzichtige opbouwen om alleen te zijn, ten spijt.

Verbaal
Het wordt steeds duidelijker dat Nikos nogal een verbaal hondje is: alles gaat gepaard met geluid. Blaffen tegen honden en mensen op straat en tegen bezoek, hij piept en huilt als ie wat wil en het niet direct gebeurt, hij snurkt en kreunt in zijn slaap en slaakt diepe zuchten. Het vele blaffen is duidelijk een vorm van stress door angst. En hoewel veel van dat blafgedrag al aardig onder controle is na 1 ½ jaar, blijft het alleen zijn, ondanks alle training, nog steeds een groot probleem.

Aan de andere kant is hij super makkelijk om mee te nemen. Dan gedraagt hij zich voortreffelijk. Dus als het even kan, gaat Nikos mee op stap. Mylee doe ik daar geen plezier mee, die is, net als een poes, het liefste thuis. Maar Nikos vindt het geweldig om mee te gaan winkelen en achterop de fiets te zitten in een mandje dat ik speciaal voor hem heb aangeschaft. Hij vindt het wel spannend maar zolang ik met hem meega, vindt ie alles best.

Komiek
Nikos is, ondanks zijn streken, een ontzettende lieverd en vooral de grote komiek in huis. Maar ook op straat. Eens een straathond, altijd een straathond moet ie gedacht hebben toen ie op een dag in een onbewaakt ogenblik ondersteboven in een afvalbak op straat hing en er niet meer uit kon komen…
Van poezen en konijntjes krijgt hij de kolder in z’n kop. De anders wat lompe Nikos met zijn grote platvoeten verandert dan op slag in een snelle, ranke antilope: met grote, sierlijke sprongen gaat hij zijn prooi achterna, een prachtig gezicht maar het is een enorme klus om hem weer terug te krijgen… Gelukkig is ie nooit snel genoeg voor de poes of het konijntje.

En ja, dat met die kliko was een foutje… meneer dacht dat de afbeelding van een levensgrote poes op die afvalbak echt was. Resultaat: Nikos die een kliko aanvalt en met kliko en al over straat rolt! Hij pikt, als hij de kans krijgt, elke verpakking, prop papier of plastic zak van straat en weigert het los te laten. En zijn grootste lekkernij? Konijnenkeutels!

In huis helpt hij graag met het uitpakken van de boodschappentas. Alleen verdwijnt alles in zijn mand in plaats van in de kast. Ook al is ie dan wat lomp, Nikos is een ware acrobaat. Voor je het weet zit ie ergens bovenop of hangt hij (!) aan een plank boven in de boekenkast om dat je daar even je koekje veilig had weggelegd, dacht je…

Tegenpolen
Nikos en Mylee verschillen als dag en nacht. In alles. Mylee is gek op mensen, is lief en heeft een zacht karakter, Nikos blijft op zijn hoede met mensen, blaft naar alles en springt het liefst boven op dat- of diegene waar hij bang voor is. Mylee kauwt elk brokje voer uitvoerig, eet langzaam en ruimt elk kruimeltje op, Nikos stofzuigt zijn eten in een paar seconden naar binnen en vindt kruimeltjes niet de moeite waard. Mylee neemt heel voorzichtig iets lekkers uit je hand maar Nikos hapt gewoon je vingers mee. Mylee hoor je nauwelijks lopen, Nikos raast als een dragonder door het huis. Mylee maakt zich niet druk als ze alleen is, Nikos zet het huis op stelten.
Maar één ding hebben ze gemeen: ze zijn gek op elkaar en kunnen uren met elkaar spelen. En ook al is Nikos bij alles haantje de voorste, Mylee is de baas. En dat respecteert hij. En de zeldzame keren dat hij dat niet doet, komt Mylee hulp halen bij mij. Dat zijn de keren dat hij in haar bed kruipt als zij erin wil. Mylee probeert hem er dan eerst ‘uit te staren’. Lukt dat niet dan komt ze naar mij toe met zo’n blik van ‘help alsjeblieft’. Ik hoef dan alleen maar naar hem te kijken en dan gaat hij gauw naar zijn eigen mand.

Straatschoffie
Nikos is niet meer weg te denken uit mijn leven. Hij zorgt voor de vrolijke noot in huis. En ondanks dat ik ‘m soms weleens achter het behang kan plakken met al z’n geblaf, houd ik verschrikkelijk veel van dit kleine machohondje, dat kennelijk niet van plan is zijn afkomst te verloochenen: ook al leeft ie tegenwoordig als God in Frankrijk, hij is en blijft het Kretenzer straatschoffie!

Nikos Kretenzer straathond, geadopteerd door Marieke van Nimwegen
Nikos

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *