Melee, hondje geadopteerd uit Griekenland
Alle Hondenverhalen,  Senioren

Mylee, een Griekse kleinood

Dit is het verhaal van Mylee, die na meer dan vier jaar in een shelter in het noorden van Kreta te hebben geleefd, naar Nederland komt. Ze was er als straathondje gevonden langs een drukke snelweg, kennelijk gedumpt, met de hoop dat ze doodgereden zou worden. Net zoals zoveel honden overkomt op Kreta na afgedankt te zijn omdat het leuke pupje een grote hond werd en de kinderen er niet meer mee wilden spelen. Maar Mylee ontsprong de dans en werd opgenomen in het shelter in Gouves waar ze al die jaren zou wachten op een nieuw baasje. In september 2012 was het eindelijk zover.

Marieke van Nimwegen vertelt:

Aankomst
Vlucht HV1408 uit Heraklion is geland, aankomsthal 3, bagageband 15B. Met grote opluchting kijk ik naar de vluchtinformatie op mijn computerscherm. Het is zaterdag 8 september 2012, half één ’s nachts en ik zit thuis in spanning te wachten op meer informatie. Ik weet dat in aankomsthal 3 iemand van de organisatie Mirtos Animal Project staat te wachten op Mylee, mijn Griekse adoptiehond, die zo meteen in een transportbench over bagageband 15B Nederland komt binnenrollen. Om 02.30 uur krijg ik een smsje: “Mylee is aangekomen, heeft de reis goed doorstaan en we gaan nu naar huis om nog een paar uurtjes te slapen. Morgen bel ik je.”

Als ik even later in bed lig, wil de slaap niet komen. Ik ben zo benieuwd naar mijn Griekse adoptiehondje. Ik vond haar, helemaal onderaan op de website van de adoptieorganisatie. Een middelgroot zwart, lichtbruin met wit hondje, hangoortjes en een herderachtige vacht. Ze zou ongeveer 4 jaar oud zijn. Wat het was, weet ik nog steeds niet, maar bij het zien van haar fotootje – een bijna lachende hond op het strand op Kreta – was er contact. Ik wist dat dit mijn hond zou moeten worden. Acht jaar had ik gewacht, niet klaar voor een nieuw hondenmaatje na de dood van mijn geliefde Mechelaar Noortje, die 16 was geworden en met wie ik meer dan 14 jaar mijn leven had gedeeld. Maar bij het zien van Mylee, voelde ik eindelijk de ruimte in mijn hart voor een nieuwe hond.

Eerste ontmoeting
Als ik een week later binnenkom bij het gastgezin waar ze de eerste dagen in Nederland is opgevangen, komt Mylee voorzichtig naar me toe. Ze kwispelt aarzelend met haar staart, die half tussen haar poten hangt, houdt haar kop laag en heeft haar oortjes plat. Ze is mager, haar heupbeenderen steken uit en haar vacht is dof. Het meegenomen lekkers gaat erin als koek en als ik de overdrachtsovereenkomst teken, kijkt ze, half hangend op mijn schoot en met haar kop onder mijn arm mee naar het zetten van de handtekening die haar leven zal veranderen.

Bang
De eerste weken zijn een spannende ontdekkingsreis voor zowel haar als voor mij. Leven in een huis is helemaal nieuw voor haar. Een zachte mand ook. Ze durft er eerst niet in, snuffelt heel voorzichtig aan het kussen en als ik haar aanmoedig, kijkt ze me niet begrijpend aan: voor mij? Mag ik daarin? Als ze er eindelijk in ligt en de spanning langzaam uit haar lijf verdwijnt, zakt ze in een diepe slaap waarin ze, al dromend, met haar staart kwispelt…

Ze is overal bang voor: de televisie, het geluid uit de radio, de stofzuiger, brandende kaarsjes, kerstlichtjes, reflecties in glas, donkere ruimten, winkels, het geluid van een perforator of een ordner die open en dicht wordt geklikt, autorijden en het verzetten van meubels. Toen ik een keer wat stoelen en een tafel in de kamer had verzet, is ze drie weken van slag geweest. Elke keer als ik een stoel onder de tafel vandaan schoof, stoof ze weg, haar mand in.

Conditie
Haar vacht is mottig, dof en ze verliest enorme hoeveelheden haar. Als ik haar de eerste keer voorzichtig borstel, lijkt er geen einde aan de hoeveelheden losse haren te komen. Ik vermoed dat haar vacht nooit een borstel heeft gezien en ze ondergaat het eerst argwanend maar al snel geeft ze aan het heerlijk te vinden en met haar ogen dicht, zit ze in het najaarszonnetje in mijn tuin te genieten van de borstelbeurt. Dan ontdek ik ook dat haar tanden letterlijk zwart zijn… Ik schrik en ben bang dat er niet veel te redden is aan haar gebit. Maar als ik haar later die dag een stuk rawhide geef en ze er blij en fanatiek mee aan de gang gaat, zie ik al gauw dat het gelukkig alleen aanslag is. Binnen een week zijn haar tanden weer zo goed als schoon. En na een uitgebreide gebitsreiniging een paar weken later bij de dierenarts, komt er een prachtig wit gebit tevoorschijn dat wonderlijk genoeg weinig schade heeft opgelopen. Wat dan ook duidelijk wordt, is dat ze veel en veel ouder is dan de vijf jaar die in haar paspoort staan. Aan de hand van haar gebit, schat de dierenarts haar op minstens een jaar of acht… Dat doet me meer dan ik had gedacht in eerste instantie want in die paar weken dat ik haar dan heb, ben ik al zo verknocht aan haar geraakt, dat ik nu besef dat we eigenlijk helemaal niet meer zoveel tijd samen zullen hebben als ik had gedacht. Dat is slikken maar des te meer reden om van elke dag iets moois te maken want ze heeft zoveel gemist in haar leven.

Voer
Naar buiten durft ze niet. Dan eerst maar in de tuin. Maar ook dat is vreemd en eng. Na een dag alles opgehouden te hebben, doet ze ’s avonds laat uiteindelijk een grote plas helemaal achter in de tuin, in een hoekje op het gras. Opgelucht rent ze daarna naar binnen en kruipt tevreden in haar mand. De dagen erna doet ze haar behoefte keurig op datzelfde stukje in de tuin. Binnen doet ze niets, heeft ze ook nooit gedaan. Ze eet de oren van mijn hoofd maar ik probeer de hoeveelheden wat te doseren want haar darmen zijn duidelijk van streek.

Dat zal maanden zo blijven. Waarschijnlijk had ze nooit volwaardig voer gehad. In het shelter waren er, als er tenminste geld was, goedkope brokken maar ’s zomers bestond het voer voornamelijk uit de restjes van de door toeristen drukbevolkte hotels aan de kust. Nu krijgt ze vers vlees en goede brokken, ze vindt het geweldig, maar haar darmen duidelijk niet en het zal meer dan een jaar duren voordat we dat probleem hebben opgelost. Met behulp van een hondenvoedingsdeskundige wordt er een programma opgesteld om haar darmen langzaam maar zeker te laten wennen en helen en na ruim een jaar zijn die pas eindelijk tot rust. Vers vlees kan ze dan nog altijd niet verdragen, maar goede vleesbrokken zonder graan en gedroogde vleessnacks zonder toevoegingen hebben er uiteindelijk voor gezorgd dat ze nu weer op gewicht is, haar darmen tot rust zijn gekomen en haar vacht weer glimt en vol is.

Mylee, Grieks hondje in de sneeuw
Mylee in de sneeuw

Uitlaten

De wandelingen buiten zijn een beproeving voor haar. De eerste week komen we niet verder dan een paar meter voorbij de oprit. Ze doet een paar stappen, krimpt dan ineen en blijft zo staan, alsof ze ter plaatse bevriest. Met geen mogelijkheid is er dan nog beweging in haar te krijgen. Het enige wat ze wil, is terug naar huis, veilig naar binnen. Na een week of drie lukt het om ongeveer 100 meter te lopen. Tegen alle adviezen in (geen aandacht aan besteden, niet optillen, etc.) kom ik erachter dat wanneer ik haar wel optil en een paar meter draag, ze ontspant en weer een paar meter kan lopen en zelfs wat snuffelt. Soms is het voldoende om haar even over haar kop te aaien. Ze wil wel lopen maar er zit zoveel angst in haar dat ze keer op keer letterlijk verstijfd en geen stap meer kan zetten. Haar behoefte doet ze nog weken in de tuin, ook wanneer het lopen langzaam beter gaat. Als we op een dag met een buurvrouw en haar teckeltje oplopen, kijkt ze plots met stomme verbazing naar het plassende hondje. Voorzichtig snuffelt ze aan het plasje en ja, hoor, daar gaat ze: ze doet een plas, buiten de tuin! Vanaf dan gaat het snel, binnen een week doet ze alles buiten en het hoekje in de tuin wordt vergeten. Ze zal er daarna ook nooit meer iets doen, ook al moet ze nog zo nodig.

De wandelingen worden langer. De ene dag gaat het beter dan de andere. Sommige dagen wil ze bij elk zijpad (altijd naar rechts) afslaan. Ik heb haar ooit eens haar gang laten gaan en hoe ze het doet weet ik niet, maar ze slaat net zo lang rechtsaf, ook in buurten die ze niet kent, tot we weer voor onze voordeur staan. Maar er zijn ook dagen dat ze de hele weg intens loopt te snuffelen en te genieten. En als ze echt goed in haar vel zit, vindt ze het heerlijk om in het gras te rollen. Op haar favoriete uitlaatplaats is een grote heuvel waar ze, weer of geen weer, altijd op haar rug van boven naar beneden rolt.

Angstaanvallen
In huis voelt ze zich veilig en wordt ze steeds vrijer. Maar na een maand of twee krijgt ze haar eerste angstaanval, in huis. Ze rilt over haar hele lijf, kruipt weg in een hoekje of komt dicht tegen me aanzitten. Om een lichamelijk oorzaak uit te kunnen sluiten, ga ik met haar naar de dierenarts. Die kan na onderzoek niets ontdekken. Voor alle zekerheid krijgt ik pijnstillers mee om te kijken of ze daar positief op reageert. Maar dat gebeurt niet. Ze blijft angstig en langzaam maar zeker wordt duidelijk dat dit lieve, zachte en mooie hondje, een enorme rugzak met zich mee torst. Haar leventje wordt beheerst door angsten, in alle soorten en maten.

Gewend
Langzaam maar zeker raakt ze steeds meer gewend. Het is een stil en rustig hondje dat zich graag terugtrekt in het door haar zelf verkozen hoekje in de kamer. Daar staat dan ook haar mand. Ze gaat de meeste tijd vrolijk mee naar buiten, doet netjes haar behoefte en vindt het dan wel weer genoeg; als ze de kans krijgt, gaat ze rechtstreeks terug naar huis. Samen oplopen met een andere hondenbezitter vindt ze vreselijk. Dan doet ze niets en gaat steeds langzamer en achter me lopen. Blaffen doet ze nooit, ook heb ik haar nog nooit horen piepen of grommen. Ze ligt rustig in haar mand als ik een paar uurtjes weg moet, en alhoewel ze blij opkijkt als ik daarna weer thuis kom, blijft ze gewoon in haar mandje liggen; begroeten is er niet bij, ze weet niet wat dat is.

Maar ondanks de gewenning, blijven de angstaanvallen komen. Uit het niets, zo lijkt het, slaan ze steeds meedogenloos toe. Ook tijdens wandelingen. Zo loopt ze lekker te snuffelen en zo is het mis. Dan begint ze ineens aan de lijn te trekken richting huis en trilt ze over haar hele lijf. Niets kan haar daaruit halen. Pas bij de voordeur komt ze wat tot rust, schudt zich uit alsof ze alle stress van zich af wil laten glijden en gaat gauw naar binnen, rechtstreeks haar mand in om er dan uren niet meer uit te willen komen. Als ik dan een poosje bij haar in haar mand ga zitten en haar aai, valt ze in slaap en is het daarna meestal weer over.

Mensenvriend
Mensen vindt ze geweldig. Of ze ze nu kent of niet. Ze wordt graag geaaid en vraagt daar ook om, zelfs bij vreemden. Als we iemand met een hond tegenkomen, gaat al haar aandacht naar het baasje, de hond ziet ze nauwelijks. Wel speelt ze buiten graag met kleine hondjes. De grote laat ze links liggen, het liefst gaat ze er met een grote boog omheen. Een confrontatie zal ze nooit aangaan, op één uitzondering na: een grote zwarte hond uit de buurt. Hij heeft haar nooit wat aangedaan, kijkt niet eens naar haar maar als ze ook maar denkt dat ze hem ziet, krijgt ze een waas voor haar ogen. Dan verandert de normaal zo lieve en zachte Mylee in een woest beest en ben ik blij dat ik haar aan de riem heb. Oud zeer, dat is duidelijk.

Een maatje
Als ze bijna twee jaar bij me is, besluit ik op zoek te gaan naar een maatje voor haar. Ze is zo stil en ligt de hele dag te slapen. En hoewel ze niet meer zo jong is, speelt ze wel graag. Ik besluit te zoeken naar een klein, wat jonger hondje. Deze zoektocht eindigt in het zelfde shelter als waar Mylee ook vandaan komt: twee jaar na Mylee’s komst, krijgen we gezelschap van een klein 5-jarig hondje, Nikos genaamd, die met zijn intrede in huis de rust volkomen verstoord en de vrolijke noot wordt in ons bestaan!

Uit Griekenland geadopteerde honden Mylee en Nikos
Mylee en Nikos in de tuin

Het was spannend of het zou klikken. Na een dag wat voorzichtig om elkaar heen gedraaid te hebben, breekt het ijs. Mylee wordt in eerste instantie Nikos grote zus, waar je veilig achter kunt schuilen als er een joekel van een soortgenoot aankomt.  Maar inmiddels wordt Mylee beschermd door haar kleine broertje als diezelfde hond het waagt om maar een poot naar haar uit te steken.

Nikos heeft zo zijn eigen angsten maar na een gewenningsperiode van een aantal weken, blijkt al gauw dat hij de clown in huis is. Daarbij weet hij Mylee steeds weer mee te krijgen in zijn spel. Spelen doen ze uren achter elkaar. Ze dulden elkaar in elkaars manden maar samen in een mand slapen, is er wat Mylee betreft niet bij. Nikos respecteert dit. Ook het feit dat Mylee’s veilige mand voor hem een heel aantrekkelijke plekje is, wil niet zeggen dat erom gevochten wordt. Als Mylee ergens anders gaat liggen, kruipt Nikos er echter wel stilletjes in en kijkt daar dan zo gelukzalig bij alsof hij in het grote warme bed van zijn vader en moeder is gekropen.
Nikos heeft verlatingsangst, iets wat Mylee niet kent maar ze begrijpt Nikos kennelijk wel. Als hij het niet meer uithoudt van spanning en gaat blaffen, gaat ze ‘m afleiden door met hem te spelen. En dat lukt haar altijd. Hij vergeet dan even dat ik er niet ben.

 

Beschadigd
In de loop van de bijna 3 ½ jaar dat ze nu bij mij is, heeft Mylee veel angsten overwonnen. Maar haar angstaanvallen blijven. De tussenpozen worden wel wat groter maar nog steeds kan ze ineens bevriezen om daarna rillend in een hoekje te kruipen. Dat is met de komst van Nikos niet veranderd. Nikos bekijkt het van een afstandje, en trekt zich dan terug. Lang heb ik gezocht naar wat hiervan de trigger zou kunnen zijn maar dat is tot op heden onopgelost gebleven. Het lijkt erop dat het iets is, waar zij en wij mee zullen moeten leven; een blijvende beschadiging. Ik weet inmiddels de aanvallen van een aantal dagen terug te dringen naar een aantal uur. Haar dicht tegen me aanhouden en veel liefde en aandacht geven, werkt helend en steeds vaker duurt het dan weer weken, en een enkele keer maanden, voor het opnieuw gebeurt.
Maar Nikos’ komst heeft haar wel veranderd. Ze lijkt wat los te komen. Blaft soms ineens en begroet mij nu ook bij thuiskomst, net als Nikos doet.

Grieks straathondje Mylee en straathondje Nikos samen met baasje MariekeKleinood

Mylee is het liefste en zachtste hondje dat ik ooit gehad heb, maar ook het meest kwetsbare;  een breekbaar zieltje. Daarbij lijkt ze feilloos mijn stemming aan te voelen en is ze geneigd die zich erg aan te trekken. Ze is mijn spiegel. Niet alleen zij is gegroeid in onze jaren samen, maar ik ook. Nooit eerder heb ik zoveel geleerd over mezelf van een hond.

Mylee is een kleinood: je zou haar in een doosje willen doen, om haar te beschermen en voor eeuwig te bewaren.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *