Hond Lois en Monique
Alle Hondenverhalen,  In de Lappenmand

Loïs, het zorgenkindje

Monique van Mogi Hondenfotografie vertelt over haar Slowaakse Ruwharige Staande hond, Loïs.

Loïs kwam als pup van 12 weken bij me. We hadden meteen een enorme klik. Ze leerde graag, werkte graag en vond het geweldig om gefotografeerd te worden. Dit is erg makkelijk, aangezien ik hondenfotograaf ben.

Al in haar eerste tijd bij mij zag ik dat ze bultjes had. Per toeval kwam ik erachter dat madam een allergie had voor kip. Zodra dat uit haar menu geëlimineerd was, ging het stukken beter….Tót haar eerste zomer als hond van 1,5 jaar oud. Ze kreeg last van jeukende poten. En vanwege de jeuk kon ze het niet laten eraan te knabbelen. In no-time zagen haar poten eruit als open zweren. Zo zielig om te zien. Ik heb van alles geprobeerd. Het eerste jaar modder je zelf wat aan, als het dan na de zomer over gaat, geloof je dat het voorbij is….Tot de volgende zomer. Toen begon alles van voren af aan.

Ik ben met haar bij de homeopathische arts geweest, want ik wilde zo min mogelijk schade aanrichten. Allerlei druppels en toepassingen hebben we geprobeerd die eerste zomer. Uit de bloedtest bleek dat ze gevoelig was voor bepaalde grassen, maar niet extreem. Om het ergste leed te verzachten heb ik voetbadjes uitgeprobeerd na de wandelingen. En babymallots afgeknipt zodat ik lange sokken had die ik om haar poten kon doen en ze de boel niet kapot kon maken.

Na die tweede zomer kwam er echter een pup bij. Ook een Slowaak. Nica heet ze, en die vond die sokken maar een rare bedoeling. Waar Loïs heel braaf haar sokjes in huis droeg, trok Nica ze als pup eraf en liefst vrat ze ze dan nog op ook. Daar ging mijn plan van aanpak! Want met een hond die net een sok heeft opgegeten, moet je direct naar de dierenarts om haar te laten braken. Die sokken waren geen optie meer.

Huidallergie op poten van de hond
Allergie op de huid en poten van Loïs

Via via kwam ik in jaar 3 terecht bij de evolutionaire geneeskunde van Any Animal in Heiloo. De dierenarts hoefde alleen maar naar Loïs te kijken om te kunnen zien dat het niet goed met haar ging. Ik vond het vreemd, maar had goede verhalen gehoord, die mijn vertrouwen sterkten. Hij schreef haar vlees voor dat door hem zelf ontwikkeld was (Loïs heeft van pup af aan alleen maar KVV gegeten) en hij schreef pro-biotica voor, evenals multivitaminen en Omega Plus olie. Dat moest ze de rest van haar leven gebruiken.  Al met al heeft dat bezoek vooral geld gekost en geen herstel opgeleverd. Zodat ik in jaar 4 de knoop doorhakte en besloot met Loïs naar de Allergiepoli voor Honden in Amsterdam te gaan.

Slowaakse staande hond Loïs en Monique
Echte liefde tussen Loïs en Monique

Daar hebben ze haar helemaal onderzocht, huidtesten gedaan, bloedtesten, de hele santenkraam. De uitslag was niet mals: van de 26 stoffen waarop ze voor allergie getest werd, was ze voor 13 ervan allergisch. Voor de zekerheid begonnen we met een elimininatiedieet, zodat  een voedselallergie uitgesloten kon worden. Zes weken kangoeroe- en paardenvlees, om maar te voorkomen dat ze proteïnen kreeg die veel in andere voeding zit. Daaruit bleek dat ze geen voedselallergie had (behalve voor kip). In Amsterdam hebben ze een behandelplan gemaakt. Er werden speciale injectievloeistoffen voor haar ontwikkeld met de allergenen waar precies zij allergisch voor is. Helaas waren ze één van de stoffen vergeten, zodat ik Lóis de eerste acht maanden om de week drie injecties moest geven. Meestal geef je zulke injecties eens per maand, maar Loïs is zo gevoelig dat die hoeveelheid te groot was en we vaker moesten injecteren.

Inmiddels zijn we 1,5 jaar verder en ik moet zeggen dat de zomer vorig jaar voor het eerst een feestje was voor Loïs. Geen centje pijn. Ze kreeg zelfs meer haar op haar borst en kop.  Het injecteren is en blijft een heikel punt voor ons allebei. Maar we doen het voor een goed doel. Stoppen is geen optie. Loïs had in de herfst weer last van haar poten. Dit keer had ze last van schimmels en bacteriën, die met een speciale shampoo behandeld moesten worden. Het is gelukt gelukkig.

Zorgenkindje Loïs heeft in 2015 echter nog meer meegemaakt. Ze werd gediagnosticeerd met een zware hernia waaraan ze geopereerd is. Ook dat heeft uiteindelijk een positief einde. Ze doet het goed en blijft vechten. Maar ik heb niet genoeg ruimte om hierover uit te wijden nu. Wellicht een andere keer.

Loïs de slowaakse ruwharige staande hond
Lors in de sneeuw

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *