Jurek, trouwe hond in dierbare herinnering
Alle Hondenverhalen,  In Dierbare Herinnering

Jurek Bolt

Geschreven door: Miranda Sies

Hondenvrienden, ik moet even mijn hart luchten… Want ze zijn boos op me… Heel, heel, heel erg boos! Baasje en vrouwtje! Allebei!

Ik moet binnen blijven en AF! Ik durf me amper nog te verroeren. Maar ik ben ook wel heel erg stout geweest… Weggelopen… Zo maar ineens! Ik zat lekker in de tuin, samen met baasje, vrouwtje en Jena… En toen gebeurde het! De kolder in mijn kop! Zo af en toe heb ik dat wel eens 🙂

Ik nam een run. Dwars door de taxushaag. Dwars door de tuin van de buren… En dwars door de volgende tuin… They never knew what hit them! En toen recht op mijn doel af! Een tuin heel ver achter ons huis. Achter de weilanden. Een tuin met spelende kindjes! Jippie! En ik was net zo snel als Usain Bolt. Iedere 9,58 seconden rende ik 100 meter. Ik hoorde het vrouwtje wel roepen. Jurek, Jurek! Maar het was net alsof mijn oren het niet meer deden. Dus luisteren? Ho maar! Met die kindjes spelen, da’s veel leuker! Er was daar ook nog een andere hond. En een poes. En een meneer.

Vrouwtje kwam mij achterna. Op haar teenslippers. Dwars door de brandnetels. Auw! Ze riep dat ik moest komen. Maar echt waar, mijn oren deden het gewoon niet meer! Dus ik hoorde haar niet. En kwam ook niet. Vrouwtje kwam steeds dichterbij. De meneer deed niets. Hij liet me gewoon mijn gang gaan. Vrouwtje was nu heel dichtbij en greep mij bij mijn halsband. En toen begon de meneer tegen het vrouwtje te mopperen. Dat hij hier niet van gecharmeerd was. Nou, het vrouwtje ook niet! Tjonge, wat kan die boos kijken! Ze pakte mijn kop vast en keek me recht in mijn ogen. Boos! Toen pakte ze me bij mijn halsband en sleurde me mee. Ik ben heel sterk, dus ze kon me bijna niet houden. Op mijn achterpoten lopend moest ik dat hele stuk door het weiland mee terug. Ik trekken joh! Vrouwtje haar hele arm doet zeer. En haar voeten ook. Van de brandnetels. En omdat ik steeds op haar voeten ging staan. Mijn nagels hebben het vel van haar voeten af getrokken…

Baasje kwam ook, met de auto. Om mij het laatste stuk naar huis te brengen. Ook boos. Ze zeggen dat ik mijn middelvinger naar hen heb opgestoken. Maar hoe kan dat nou? Die heb ik toch helemaal niet? Nu moet ik binnen blijven. Ik word de hele avond al genegeerd. Ondanks dat ik me heel schuldbewust gedraag. En heel lief kijk. Ik heb het dit keer geloof ik wel erg bont gemaakt. Denken jullie dat dit ooit nog goed komt?

Witlof!
Jurek

Noot van het vrouwtje:

Jurek was mijn allerbeste vriend. Op 15 oktober 2013 is hij volkomen onverwacht overleden aan een maagkanteling. Hij was toen pas 6 jaar. Jurek heeft tijdens zijn leven genoten. Hij was een absolute boef! Hij deelde zijn avonturen met andere hondenvriendjes op zijn blog “Jurek Snuffelt”. Dit verhaal is afkomstig van zijn blog en is uit 2009. Ik vind het zelf heerlijk af en toe zijn doldwaze avonturen terug te lezen. Ik hoop dat jullie er ook van genieten!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *