Boeke Golden Retriever en Frouck op het strand
Alle Hondenverhalen,  In Dierbare Herinnering

Honden kijkwijzer

Kijkwijzer voor honden, kijk uit voor gewelddadige programma’s!

kijkwijzer-pictogram-geweldSoms ‘kijken’ honden net als wij televisie. Als ze bijvoorbeeld het balletje volgen bij een voetbalwedstrijd. Honden vinden bewegende beelden of geluiden op de televisie vaak fascinerend. Maar Boeke interesseerde dit soort dingen ‘geen bal’.  Hij wilde wel eens opkijken of gespitst luisteren als er op de tv hondengeluiden te horen waren, maar zelfs dan niet altijd.

Toch was er één spannend televisieprogramma dat zijn interesse wel wekte. Een programma zonder honden…. Jawel… Dat waren de Teletubbies. Vanaf de eerste week dat hij als pup bij ons thuis kwam tot in zijn laatste levensweken ging hij voor de TV zitten als de herkenbare ‘UH ÓWH’ geluidjes door de kamer klonken.

Gefascineerd door de gekke poppetjes met hun rare dansjes en geluidjes, ging Boeke er helemaal voor zitten. Zodra het Teletubbie-babyzonnetje ‘giggling en twiggling’ in beeld kwam, plantte hij zichzelf voor de televisie als een echte kerel voor het voetbal! Ik zette hem nog nét geen biertje voor, hoewel hij bier heerlijk vond.  Met zijn stoere kop, zat hij breedgeschouderd en gefascineerd voor de Teletubbies. Zijn kop scheef bij elk gek geluidje of dansje en oren gespitst. Te grappig voor woorden, met dat grote blonde hoofd.

Maar er kwam een dag dat ik met de televisie op de achtergrond achter de computer zat te werken. Niets vermoedend en niets horend was ik geconcentreerd aan het werk, toen Boeke in onze kamer plots rechtop ging staan en zo breed als hij maar kon zijn, vóór me kwam staan. Met zijn rug naar me toe. Borstkas vooruit. Alert. Groot en stoer stond hij voor me. En dat niet alleen, hij gromde vervaarlijk!

Als een bodybuilder stond hij voor me, heftig van zich af grommend. Iedereen die het zou wagen in mijn buurt te komen, zou hij aan flarden scheuren. Zo kwam hij over! Dat deed Boeke niet vaak, grommen. Maar áls hij kwaad was, dan was hij het ook. Nu schermde hij mij af, voor iets héél gevaarlijks….

Ik snapte er niks van. Hij gromde en blafte alles bij elkaar. Hij was tot de aanval bereid, maar waarvoor? Ongerust stond ik op van mijn stoel op om te kijken of er misschien iemand in mijn tuin wandelde. En dan nóg, Boeke was nooit erg waaks. Maar ik wist, áls het echt niet goed voelde, dan ging Boeke altijd pal voor me staan.

Ik keek door het kamerraam maar zag niemand in de tuin. Ik ben de tuin ingewandeld. Niemand daar. De straat ben ik op gegaan, maar geen mens of dier te bekennen. Boeke volgde me en bleef strak naast me. Blaffend en grommend. Ik zag hem bijna nooit zo kwaad, dus wáár beschermde hij me nou tegen? Zelfs de buurman die hem hoorde blaffen kwam kijken wat er aan de hand was. We konden het allebei niet ontdekken

Ik ging weer zitten achter mijn computer. Met Boeke strak naast me. Even werd hij weer rustig om vervolgens wéér woest te gaan grommen. Opnieuw keek ik de woonkamer in …ik kijk naar Boeke…ik kijk naar de tv…..ik kijk naar Boeke …en….naar de tv…. Aahh!!! En nú begreep ik het… Ik heb zó hard gelachen!

Wat bleek? De Teletubbies waren op de tv, maar nu rolden er geen tubbies, maar een paar ‘gevaarlijk houten beren en tijgers op wieltjes’ door het lieflijke Tubbie-landschap! Wel héél erg uitvergroot…dat wel. En pas nu ontdekte ik, dat dát was wat Boeke zag en waarvoor hij me wilde beschermen.

Ik heb de televisie maar uitgezet en mijn blonde macho, met tranen van het lachen, hartelijk bedankt voor zijn bezorgdheid met een kluif.

Boeke, hond kijkt naar de Teletubbies
Boeke kijkt geboeid naar de Teletubbies

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *