Stitch de stoute Jack Russel
Alle Hondenverhalen,  Happy Go Lucky

‘Dat doet ie anders nooit hoor!’

Geschreven door Gert Kracht.

Samen erop uit met je hond. Dat gun ik iedereen die op zoek is naar meer beweging. Je zoekt een gebied op waar je beiden veilig kunt lopen, hond los en gaan. Elke dag weer.

Stitch en ik hebben heel wat kilometers gelopen in de afgelopen weken. Allemaal onder het motto van minimaal 10.000 stappen maken per dag, en dat lukt ons prima. Hoe ik op die 10.000 ben gekomen schrijf ik wel in een ander verhaal.

Gisteren liepen we weer samen over de dijk langs een prachtig natuurgebied. Even die kilometers maken. Prachtig weer, lekker frisse wind erbij en genieten. Heerlijk.

De dijk ligt tussen twee bruggen. Voor ons begint het bij de Ramspolbrug en loopt helemaal door naar de N50 brug over de IJssel dichtbij Kampen. Links langs de dijk weilanden voor de landbouw en rechts een prachtig natuurgebied. Op het midden van de dijk, halverwege deze route, staat een uitkijktoren waar je een prachtig uitzicht hebt over het hele gebied.

Langs de gehele route liep Stitch braaf mee langs de dijk. Continue met de neus langs de grond, snuffelend en bij het minst geringste spoor heen en weer zoekend naar dat andere beestje. Het schakelaartje van zijn jachthonden gedrag staat de gehele rit op ‘ON’.

Jack Russel Terriers zijn echte vrienden. Ze zijn gek op werken, en lange wandeltochten, ze lijken onvermoeibaar maar zijn na zo’n intensief stuk lopen helemaal leeg. Thuis gekomen is het dan ook vaak: ‘aan de bar’ wat drinken, eten en daarna heel lang slapen. Vooral als er nog wat extra inspanning werd gepleegd.

Nou, die inspanning was er! Op de weg terug naar de auto kreeg meneer in een keer een haas in zijn vizier en toen ging er een schakelaar om die ik nog niet eerder had ontdekt. Daar waar Stitch normaal goed luisterde, als ik hem riep met een lage (ietwat brommende) stem, stond zijn gehoor schakelaartje even op ‘OFF’ en rende hij vol gas langs een rietkraag achter de haas aan.

De haas zette het op een rennen. Het riet was in een rechte lijn afgesneden. Links een hoge muur en rechts een leeg veld. De haas liep vol gas langs die muur richting het water. Daarbij werd het steeds drassiger onder zijn voeten. Stitch volgde dezelfde weg en ploeterde inmiddels tot zijn buik door de donkere modder. Reminder aan mijzelf: Ik moet echt de volgende keer een paar handdoeken meenemen. Die vergeet ik elke keer weer.

Uitzicht polder waar stoute honden zich uit kunnen leven

Ik bleef hem roepen, maar wat ik ook schreeuwde hij bleef achter de haas aan rennen en die begon heel snel zijn grens van land en water te bereiken, dus verkoos hij het hazenpad; het riet in. Oh shit, ik voelde mijn keel branden terwijl ik nog harder begon te schreeuwen: ‘STITCH! HIERRRR!’ verdween hij bijna net zo snel als de haas het riet in.

Stitch is Jack Russel Terrier met lange poten. Hij kan rennen als een kleine hazewind. Tegelijk dat hij het riet in dook vlogen er drie vogels op, die vermoedelijk daar zaten te picknicken. Minuten lang schreeuwen hielpen niet en die werden gevolgd door twijfel of ik hem ooit weer terug zou zien. Het riet was daar immers een dikke meter hoog en dan kun je heel snel verdwalen.

Plotseling dook de haas weer op uit het riet, zo’n dertig meter dichterbij. Hij rende door het open veld om zich te redden in een nabijgelegen weiland. Haasje weg, maar nog geen teken van Stitch. Ik bleef stil en luisterde aandachtig of ik een richting kon bepalen door het geluid van krakend riet of een piepende Stitch. Niets, het bleef minuten lang stil.

Of hij toen zijn eigen spoor terug is gevolgd of dat Stitch een ingebouwd kompas heeft, dat weet ik niet. Maar plotseling stond meneer daar weer naast de rietkraag. De onderkant zo zwart als de nacht en met zijn witte kop met stip erop zocht hij naar iets bekends: mij.

Ik kreeg er nog een kreet uit. Dat was genoeg, al strompelend door de zwarte modder kwam hij uitgeput de dijk op. Vanaf dat punt bleef hij me heel braaf volgen. Geen haas die hem op een ander idee zou brengen dit keer. Hij was moe, klom in de auto en reed rustig mee naar huis.

Thuis aangekomen even aan de bar hangen (schoon regenwater drinken uit een bak in de tuin) wat eten en na een schrobbeurt onderuit op de bank.

Je kent misschien die reclame kreet wel ‘Dat doet ie anders nooit hoor!’. Nou, gisteren wel! En met resultaat. Hij ligt nog steeds te dromen en ik heb een stem als Barry White.

p.s. eindstand 12.000 stappen. Mooie score voor een doordeweekse dag.

https://player.vimeo.com/video/163808064

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *