Samojeed Brumma Broemiebeer
Alle Hondenverhalen,  In Dierbare Herinnering

Brief aan Brumma

Nienke’s brief aan Brumma:

Lieve, lieve Broemiebeer,

Aan de ene kant kan ik het nog niet beseffen, dat jij er niet meer bent. Aan de andere kant komt het besef een paar keer per uur als een mokerslag binnen. Via onze lieve vriendin die meer ziet dan een ander, heb ik nog een lijntje met je. Je hebt gezien hoe ik je begraven heb…In een roze laken, omdat ik vond dat je zo’n roze meisje was. Altijd als ik roze sokken aan trek zal ik, later met een glimlach, aan je denken: “Kijk Broem, ik doe roze sokken aan…mooi hé?” En je kwispelde je mooie pluim er bijna af…Wat je waarschijnlijk ook gedaan had als ik zwarte sokken aangedaan had. Maar jij en roze hoorden bij elkaar. Je roze bak staat in de kelder, je roze riem hangt een eindje van de anderen af. Ik kan hem niet opbergen, nog niet, maar zo pak ik hem niet steeds…

Heb je me gezien Broem? Heb je gezien hoe ik je vond toen ik binnen kwam? Heb je gehoord hoe ik je naam geschreeuwd heb? Weet je hoe ik een uur met jou in mijn armen heb gezeten en je pootje vastgehouden heb zoals we zo vaak deden? Zoals ik, toen je nog maar net geboren was, je niet meer los kon laten, zo kon ik je nu ook niet laten gaan.

Ik weet nog niet zo goed hoe ik verder moet en hoe het verder gaat zonder jou. De roedel is met jouw sterven verdwenen. We hebben nu vier honden en we moeten zien dat het weer een roedel wordt. Kan jij het aansturen Brumma? Wie wordt nu de baas? Je dochter? Of zou die kleine bruine smurf het gaan winnen?

Wat moeten we nu met je ballenverzameling? 144 zijn het er …of eigenlijk nu 143, want ik heb er eentje aan je mee gegeven…

Samojeed Brumma van Nienke Meijvogel-Blom
Broemiebeer met haar bal

Nooit meer “Broemie met de flapjes en de vlekjes en de kwipsel!!”, waarop je hele lijfje van pure pret begon te kwispelen…

Baas vraagt zich af met wie hij nu het spelletje: “Wie gaan we eens door het huis heen schoppen?” moet doen. En net nou ik troost nodig heb, ben jij er niet om mee te zoenen. Niemand kon zoenen als jij… Nooit kunnen Binne en jij elkaar meer wassen en het ochtendhuilconcert is niet hetzelfde met alleen Binne haar sopraantje…

Lieve, zachte, prachtige Broemiebeer…We snappen er helemaal niks van. We konden je nog lang niet missen. Ik heb er maar één verklaring voor. Ik ben bang dat ergens daarboven, waar jij nu bent, ook managers de touwtjes in handen hebben. En weet je Brumma, managers hebben wel gestudeerd, maar hebben nergens echt verstand van, alleen van cijfertjes, niet van menselijkheid, verdriet en hondjes. Blijkbaar moesten ze daarboven een witte hond erbij hebben. En welke maakte niet uit, als het schema en de cijfertjes maar klopten.

Ik hoop dat je snel went daar. Dat je kan spelen met tante Galynn. En dat je oma Bamse kan helpen als haar tijd daar is.  Ik hoop dat het verdriet hier langzaam slijt. Ik las vandaag de tekst: “Je kunt huilen omdat ze er niet meer is, of je kunt lachen omdat ze geleefd heeft.” Voorlopig blijf ik nog even huilen Broem. Al hoop ik ooit te kunnen lachen als ik aan jouw prachtige lach denk…

Bedankt voor alles wat je me bijna 8 jaar lang gegeven hebt…

Nienke met haar roedel
Nienke met haar roedel

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *