Bobbie, mix Jack Russel
Adoptiehonden,  In Dierbare Herinnering

Bobbie, onze kleine kanjer

Onze Bobbie kwam uit het dierenasiel in Den Bosch en kwam op 10 december 2006 bij ons wonen. Hij is weggedaan door zijn vorige eigenaren omdat de twee bouviers die er ook woonden, totaal niet met Bobbie overweg konden, zoals we toen begrepen. De ironie was dat hier bij ons om de hoek ook twee bouviers wonen en hij daar helemaal niet bang voor was.

Voordat Bobbie in ons gezin kwam zochten wij naar een geschikte hond. We zochten een lieve, rustige niet te grote hond die prima bij (kleine) kinderen kon. Vooral mijn man en onze jongens wilden graag een hond en ik zei gelijk, “als er een klik is, dan nemen we hem”. Dit lukte direct met Bobbie.

Omdat ik vanuit huis werkte liet ik hem het meeste uit en was ik meestal degene die hem verzorgde. Vroeger toen ik zelf kind was hadden wij bij ons thuis ook een hond, Ronnie. Ik was acht jaar toen we Ronnie kregen en hij overleed toen ik drieentwintig jaar was. Ronnie was echte een familiehond en iedereen liet hem uit. Dus ik was altijd al gewend een hond om me heen te hebben en te verzorgen.

Bobbie bleek de meest geduldige, lieve en ook eigenwijze kleine hond die er bestond. Toen we hem ophaalden uit het asiel, ging hij in de auto bij mijn voeten liggen en werden we meteen vrienden. Ik kreeg een lik en hij bleef rustig daaronder liggen. Het werd al snel duidelijk dat hij wandelen in het bos favoriet was en voor een klein hondje trok hij hard! Bobbie was een mix van een Boomerhondje en een Jack Russel, maar dan een kwart slag groter. Hij vond het ook heerlijk om te zwemmen, of dit nu een vijver of ons badje in de tuin was, dat maakte hem niet uit.

Bobbie, mix Jack Russel

Ik liet hem vooral de ochtenden en middagen uit en had nooit gedacht dit zelf zo fijn te vinden! Ja zelfs in de regen…

Bobbie was 4,5 jaar toen we hem kregen en we konden hem niets meer bijleren. Niet dit het erg was want hij was best goed opgevoed. Alleen… wilde hij nooit wilde komen als je hem riep. Dat was soms best komisch. Ook ‘pootjes geven’, heb ik na tien jaar zo af en toe proberen te oefenen, maar opgegeven.

Hij had wel alle geduld van de wereld met onze twee kanjers, twee jongens van toen 4,5 en 3,5 jaar oud. Hij zuchtte af en toe als de jongens met hem speelden, maar hij liet alles toe. Ook toen we vier jaar geleden een kat kregen (later omgedoopt tot ‘Poes’) ging dit heel goed met Bobbie. Ze gedoogden elkaar prima, totdat bleek dat het poezenbeest zwanger was.

Toen de drie kleintjes die Poes kreeg, nog héél klein waren, verdedigde ze haar kindjes met hand en tand en vooral haar nagels. Eén keer ging ze ontzettend tekeer tegen Bobbie toen hij alleen maar nieuwsgierig aan de kleintjes wilde ruiken. Maar hij gaf geen krimp en liet zich op de gang zetten door mij. Hij was daar heel gemakkelijk in. Later kwam het wel weer goed tussen die twee en één van Poes’ kleintjes ‘Muis’, is beste vriendjes met Bobbie geworden én gebleven al die tijd. Zo mooi!

Hij heeft een mooie leeftijd gehaald. Hij is net geen 15 jaar geworden. Hij had zoals veel honden een kankergezwel, in zijn geval op zijn rechtervoorpoot. Het duurde aanvankelijk gelukkig een tijdje voordat hij daar echt last van kreeg. Een jaartje is hij nog meegegaan. Maar zijn laatste paar dagen gingen ineens razend snel. Het was volgens de dierenarts ook in zijn koppie gaan zitten. We hebben natuurlijk geen moment getwijfeld en hem uit zijn lijden verlost.

Bobbie….Onze kleine kanjer die altijd vrolijk lachte, kijk maar op de foto 😉

Bettina Kukken – van Woensel uit Oss.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *